Louise Brown, ’s werelds eerste ivf-baby

1978

Hoewel de medische wetenschap zich in de tweede helft van de twintigste eeuw razendsnel ontwikkelde, bleef de behandeling van onvruchtbaarheid achter. Kinderloosheid werd niet als ziekte gezien. Daar besteedde je geen onderzoeksgeld aan.

Toch begon een stel eigenwijze gynaecologen en fysiologen onderzoek te doen naar manieren om baby’s buiten de baarmoeder te verwekken. Strenge wetgeving verbood echter het gebruik van menselijk zaad en eileiders. De Britse fysioloog Robert Edwards (1925-2013) besloot daarom zijn eigen sperma te gebruiken en via Molly Rose, de gynaecoloog die zijn dochters ter wereld had gebracht, ‘ritselde’ hij delen van eileiders van vrouwen.

Uiteindelijk lukte het Edwards en gynaecoloog Patrick Steptoe met wie hij nauw samenwerkte, om in 1970 in het lab een menselijk embryo te ontwikkelen. Vervolgens plaatste hij meerdere malen tevergeefs een ivf-embryo in een baarmoeder. Maar op 26 juli 1978 was het raak. ’s Werelds eerste ivf-baby Louise Brown werd voor de zekerheid met een keizersnee gehaald. Louise was in één klap wereldnieuws en Edwards en Steptoe wereldberoemd.

 

Beeld: Krantenartikel over Louise Brown, de eerste ivf-baby.

Zij begonnen een privékliniek waar mensen van over de hele wereld zich meldden voor een ivf-baby. Louise’s ouders kregen vier jaar later nog een kindje via ivf: Nathalie. Zij is ’s werelds eerste ivf-kind dat zelf weer op natuurlijke wijze een kind kreeg: zoontje Cameron in 2007.

Edwards won in 2010 de Nobelprijs voor de Geneeskunde voor zijn baanbrekende vondst, die inmiddels aan miljoenen kinderen het leven heeft geschonken.

Bekijk ook: