< Terug naar overzicht

De canon der geneeskunde

1025

Met de val van het Romeinse rijk ging veel wetenschappelijke kennis van de Grieken en Romeinen verloren. De Grieks-Romeinse filosofische traditie werd voortgezet in het Midden-Oosten, waar veel teksten uit de oudheid in het Arabisch werden vertaald en bewaard. De Perzische geleerde Ibn Sina  of Avicenna (980-1037) vertaalde rond het jaar 1000 meer dan honderd medische en anatomische teksten van het Grieks naar het Arabisch. Op basis hiervan stelde hij een verzamelwerk samen, de ‘Canon van de geneeskunde’, die in 1025 uitkwam. Deze medische encyclopedie in vijf delen is een verzameling van alle toen bekende geneeskundige kennis. De vertaling van de canon in het Latijn in de twaalfde eeuw was een belangrijke stap naar de herontdekking van de medische kennis uit de oudheid in de renaissance. Tot in 1650 was de canon op de meeste Europese universiteiten het standaardwerk over geneeskunde.

De canon der geneeskunde